De B2 heeft een mooi jaar achter de rug. Niet zozeer qua prestatie, want we zijn als één na laatste geëindigd, maar zeker wel als team. Het afgelopen jaar heeft de B2 zich als een écht en hecht team gemanifesteerd. Saamhorigheid en respect, voor elkaar en voor de tegenstander. Ook als het even wat minder goed ging. Inzet voor elkaar en voor het team, ook bij de andere activiteiten buiten de wedstrijden.
Op maandagavond 10 december om 19.00 uur verzamelde ons team, dat bestond uit voornamelijk ouders en wat familie en vrienden, zich voor een sensationele wedstrijd tegen ‘onze jongens’ van de B2. Echt goed voorbereid waren we niet. We hadden geen voetbalschoenen, de meesten hadden al jaren niet gevoetbald en een aantal zelfs nooit (zoals ik). Ook is de conditie van de meeste 40-plussers niet echt meer om over naar huis te schrijven.
’s-Graveland B1 was al zes wedstrijden ongeslagen en stond bovenaan in de competitie. We wisten dat het niet makkelijk zou worden, maar we waren hierdoor wel extra gemotiveerd. Het was koud en grijs op deze vroege zaterdagmiddag en na een goede warming-up begonnen we op het kunstgras aan deze toch wel spannende wedstrijd. Het begon verrassend goed en veelbelovend. We speelden zelfs opvallend beter dan ’s-Graveland. Er werd goed overgespeeld en samengewerkt met uiteindelijk de verdiende voorsprong van 1-0 aan het einde van de eerste helft.
Vanmorgen vroeg uit de veren voor een wedstrijd om 10.30 uur in Naarden tegen NVC B3. Een wedstrijd tegen een team dat op de tiende plek met een doelsaldo van -13 toch gemakkelijk te overwinnen zou moeten zijn. Nadat we met een beetje vertraging vertrokken (er moesten nog even wat ballen geregeld worden), gingen we met een flinke delegatie ouders op weg. Koud, maar mooi zonnig voetbalweer. Aangezien de tegenstanders ook witte shirts hadden, moesten er even snel andere shirts geregeld worden.
We begonnen de wedstrijd met twee spelers uit de C1, Max en Nick. Michael was er niet bij vanwege de vakantie. Ook was er geen scheidsrechter, maar gelukkig nam de leider van Roda'46 B3 de taak als scheidsrechter over en konden we toch beginnen. Wel moesten we voorzichtig zijn met deze scheidsrechter die vooraf aangaf niet van vloeken, ander verbaal geweld en tegenspraak te houden. We waren dus gewaarschuwd. Roda'46 B3 had een makkie moeten zijn, want in de competitie blijkt het een matig team.
Het was vandaag tegen s.v. Argon B3 een speciale en een spannende wedstrijd. Speciaal omdat we als team Rutger en zijn familieleden, die ook allemaal aanwezig waren (!), ons medeleven wilden betuigen met het overlijden van Rutgers vader en daarom uit respect voor aanvang van de wedstrijd één minuut stilte hebben gehouden en met rouwbanden hebben gespeeld. Het was spannend omdat we letterlijk en figuurlijk moesten vechten voor elk doelpunt.